PTSS en Sporten
“Ongeveer een jaar geleden begon ik met sporten bij Pascal Tausch. lk had veel last van paniekaanvallen en stress. Mijn wereld was eigenlijk heel klein geworden en ik sliep weinig. Samen met mijn vrouw besloot ik de stap te zetten om te gaan sporten, met Pascal als mijn persoonlijke trainer. Elke woensdagavond om 18.00 uur
lk ben Marcel.
Op mijn 38e kreeg ik een hartinfarct op mijn werk. Daarna volgde een lang revalidatietraject. Later, tijdens een controle in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, kreeg ik weer een hartstilstand. Gelukkig waren de mensen er snel bij en bleek het te gaan om een allergie voor een vloeistof die me was toegediend.
lk had weinig vertrouwen in mijn eigen lichaam. Ook in mijn hoofd was het een chaos, alsof een soort apothekerskast was omgevallen. Alles uit het verleden lag ineens bloot op straat. Bij het minste gevoel op mijn borst dacht ik dat ik weer doodging. Daarom belde ik in dat eerste jaar 14 keer de ambulance om me naar het ziekenhuis te brengen. Daar kwam ik tot rust door de aanwezigheid van mensen en de veiligheid. lk had paniek en durfde niet te slapen. Als ik dan even in slaap viel, misschien voor 10 of 20 minuten, werd ik weer wakker en raakte ik in paniek. lk voelde me ook eenzaam en dacht op een gegeven moment dat ik gek werd. lk zag mensen die overleden waren en wist niet of het echt was of een droom. Ook gebeurtenissen uit het verleden kwamen in één keer keihard binnen. lk was bang, terwijl ik van nature niet zo ben. lk ging naar een psychiater en een psycholoog en kreeg medicatie om de paniekaanvallen te verminderen. Uiteindelijk werd vastgesteld dat ik PTSS had, wat in ieder geval een naam gaf aan wat er met me aan de hand was.
EMDR
lk doorliep een lang traject met EMDR en andere therapieën, maar niets hielp. Vanaf dat moment ben ik gaan kijken hoe ik mijn dagelijks leven het beste kon invullen en niet te veel prikkels zou krijgen, maar toch kon functioneren in de maatschappij, onder de mensen. Bijvoorbeeld, naar de supermarkt gaan was al een hele opgave. lk werkte toen met een soort stoplichtsysteem om aan te geven hoe ik me voelde en om te bepalen of ik in staat was om bijvoorbeeld te gaan winkelen. Als mijn gevoel groen was, ging het goed; bij oranje ging het al richting rood. In Rood was het helemaal niet goed.
Dankzij de medicatie lukte het me om steeds meer naar buiten te gaan. Maar ik werd steeds depressiever en was er eigenlijk wel klaar mee. Mijn zus is overleden, aan kanker na een strijd van twee jaar. Dat was een groot verlies. lk miste haar enorm en was moe.
We gaan sporten
Gelukkig heb ik een zeer stabiele vrouw van wie ik veel liefde en steun krijg. Samen met haar kwam ik op het punt dat we zijn gaan sporten. De eerste keer was heel spannend, met een nieuwe omgeving en veel prikkels. We begonnen voorzichtig met sporten, waarbij ik rustig voelde hoe het in mijn borst ging, lettend op mijn lichaam, het vertrouwen en het onderdrukken van de paniek. Langzamerhand merkte ik dat mijn lichaam meer kon dan ik dacht, en ook het vertrouwen in de trainer groeide. We keken samen naar wat de beste training voor mij zou zijn en wat ik aankon. Vooral het laatste deel van de training, waarin ik me even kon uitleven op het ’trappenl en mijn stress eruit kon gooien, was heerlijk. Het was heerlijk om tot het uiterste te gaan, alsof mijn leven ervan afhing. Ook de gesprekken en het vertrouwen gaven me meer vertrouwen. Inmiddels kan ik ook zelfstandig trainen en weet ik wat mijn lichaam aankan. Ook in mijn hoofd ben ik anders gaan denken en heb ik veel meer rust. Als er iets om me heen gebeurt of met mij persoonlijk, reageer ik rustiger. Mijn korte lontje is iets langer geworden. lk moet wel zeggen dat het niet betekent dat ik elke dag zomaar kan gaan sporten, winkelen of naar de kroeg kan gaan. Het is altijd een kwestie van kijken wat er wel en niet mogelijk is.”
Al met al, heeft het sporten mijn leven veranderd.